Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Θερμοπύλες - Thermopylae









 thulebooks.gr


Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

H Θούλη σας εύχεται Χρόνια Πολλά!





thulebooks.gr

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Ωράριο βιβλιοπωλείου





Το βιβλιοπωλείο θα παραμείνει ανοικτό:
Μ. Πέμπτη 5 Απριλίου: από 9:00 έως 16:00
Μ. Παρασκευή 6 Απριλίου: από 9:00 έως 16:00
Μ. Σάββατο 7 Απριλίου: από 9:00 έως 16:00

thulebooks.gr

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Ιστορία της γερμανικής λογοτεχνίας



Η Ιστορία της Γερμανικής Λογοτεχνίας του Ουώλτερ Τόμας συνιστά μια εμπεριστατωμένη σύνοψη της αρχαϊκής και μεσαιωνικής γερμανικής λογοτεχνίας καθώς και της λογοτεχνίας του ουμανισμού, της μεταρρύθμισης και του μπαρόκ. Μέσα από τα πνευματικά έργα κορυφαίων ποιητών, δραματικών συγγραφέων και μυθιστοριογράφων ξεδιπλώνεται λοιπόν ο απέραντος πλούτος της λογοτεχνικής δημιουργίας, από τις απαρχές της γερμανικής λογοτεχνικής παραγωγής και το «Άσμα του Χίλντεμπραντ» έως τη Νέα Γερμανία, τη λυρική ποίηση και το ρεαλιστικό δράμα.



Περιεχόμενα



ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι λαοί της γερμανικής φυλής

Τα γλωσσικά ιδιώματα των Γερμανών. Διαμόρφωση της ορεινής γερμανικής

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΚΕΦ. Α' - Πρωτόγονη ποίηση καν μυθολογία των Γερμανών (400-843)

Ηρωικά άσματα

Γερμανική μυθολογία

Η πρώτη γερμανική γραφή. Οι ρούνες

Οι Γότθοι και η Βίβλος του Ουλφίλα

Η "Χιλντεμπραντιάδα" και ο μύθος του Βάλτερ

Οι μαγικές φράσεις

Η παρηχητική ποίηση

Οι γερμανικές διάλεκτοι

ΚΕΦ. Β' - Οι λαϊκές παραδόσεις και η εξάπλωση του χριστιανισμού (843-1152)

Ανάπτυξη των ποιητικών μύθων

Πρώτα αποτελέσματα της χριστιανικής επίδρασης

Η "προσευχή των Βεσομπρούν" και το "Μουσπιλλί"

Ποίηση καλογηρικών εμπνεύσεων: το "Χέλιαντ"

Τα "Ευαγγέλια" του Ότφριντ

Εκκλησιαστική φιλολογία στη Λατινική

Η αρχαία ορεινή και η επέκτασή της

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Εισαγωγή στη γερμανική λογοτεχνία του Μεσαίωνα

ΚΕΦ. Γ' - Επική και λυρική ποίηση (1152-1346)

Τα λαϊκά έπη: το Άσμα των "Νιμπελούγκεν"

Το έπος "Γκούντρουν"

Η ιπποτική ποίηση

Χάινριχ φον Φέλντεκε

Χάρτμαν φον Άουε

Βόλφραμ φον Έσεμπαχ

Γκότφριντ φον Στράσμπουργκ

Λυρικοί ποιητές

Φογκελβάιντε και οι ερωτικοί ποιητές

Διηγήματα και διδακτικά ποιήματα

ΚΕΦ. Δ' - Αστική ποίηση και λαϊκό θέατρο (1346-1520)

Παρακμή της αυλικής ποίησης

Το άσμα των Αρχιτραγουδιστών και το λαϊκό άσμα

Οι Γερμανοί Μυστικιστές: Έκχαρτ, Σούζο και Τάουλερ

Το θρησκευτικό και κοσμικό δράμα

Οι Λόγιοι και οι Σατιρικοί

Διάφορα πεζά έργα

Η μέση ορεινή γερμανική και η εξέλιξή της

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ Εισαγωγή

ΚΕΦ. Ε' - Μεταρρύθμιση και Ανθρωπισμός (1520-1750)

Η πνευματική κίνηση και η έντασή της

Μαρτίνος Λούθηρος

Ούλριχ φον Χούττεν

Τόμας Μούρνερ και Χανς Σαξ

Λαϊκή ποίηση. Το "λαϊκό βιβλίο" του "Φάουστ"

Οι μιμητές: Όπιτς και Γκρίφιους και οι σχολές της Σιλεσίας

Η θρησκευτική ποίηση

Η σάτιρα και το μυθιστόρημα

Οι ανθρωπιστές και ο Λάιμπνιτς

Η γαλλική επίδραση: Γκότσεντ

Η αγγλική επίδραση: οι Ελβετοί κριτικοί

Οι Ανακρεόντειοι και η νέα λυρική ποίηση

ΚΕΦ. ΣΤ' - Λογοτεχνική ακμή (1740-1806)

Κλόπστοκ, Βήλαντ και Λέσινγκ

Ο Χέρντερ και η υποκειμενική κριτική

Η νεότητα του Γκαίτε

Ο φιλολογικός όμιλος της Γοτίγγης

Ο Καντ και η γερμανική φιλοσοφία

Σίλλερ: τα χρόνια της νεότητας

Γκαίτε και Σίλλερ

Η λυρική ποίηση και το δράμα

Η Γαλλική Επανάσταση και η αφύπνιση του εθνικού αισθήματος στη Γερμανία

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ Εισαγωγή

ΚΕΦ. Ζ' - Ο Ρομαντισμός και η νεότερη περίοδος (1806-1910)

Ο Γιόχαν Πάουλ Ρίχτερ

Οι Ρομαντικοί: Νοβάλις, Μπρεντάνο, Τικ και οι αδελφοί Σλέγγελ

Οι πατριώτες: Κλάιστ, Καίρνερ, Αρντ

Η φιλοσοφία και η παιδεία

Το θέατρο και το μυθιστόρημα

Ο Γκαίτε και η ώριμη περίοδος

Η νέα Γερμανία και ο Χάινε

Το διήγημα και το ιστόρημα

Το ιστορικό και το αναλυτικό μυθιστόρημα

Η ιστορία και η κριτική

Η λυρική ποίηση

Το ρεαλιστικό δράμα

Το μυθιστόρημα υπό το Νέο Κράτος

Η νεότερη μάθηση και η επιστήμη

Οι μεταγενέστερες τάσεις

ΚΕΦ. Η' - Η λογοτεχνία των αρχών του 20ού αιώνα

Ποίηση

Δράμα

Πεζός λόγος: μυθιστόρημα, ιστόρημα, διήγημα

Ευρετήριο


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Επανακυκλοφόρησε: ΣΙΤΣΑ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ - ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΜΥΛΟΠΕΤΡΕΣ



Μυθιστόρημα από πολλές αλήθειες και λίγους μύθους 

Είμαστε και οι δύο πρόσφυγες. Φοιτούσαμε σ’ένα ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο. Εκεί μας πέταξε ο ανεμοστρόβιλος. Θέλαμε να σιάξουμε τη ζωή μας και να ξεχάσουμε τον πόνο μέσα στη γνώση. Εκείνη από το Μπακού της Κασπίας, εγώ από ένα νησί της Μικρασίας. Μελετούσαμε μαζύ και μιλούσαμε μαζύ. Μελετούσαμε τον Κάντ και τον Νίτσε για να δυναμώνουμε την αδύνατή μας ύπαρξη. Απαγγέλαμε τον Χέλντερλιν για να μπορούμε να κυνηγούμε ένα όνειρο. Μιλούσαμε για τη μεγάλη μας πίκρα, την καϊμένη μας πατρίδα και τους χαμένους μας ανθρώπους.

Πολύς πόνος και λίγη χαρά. Οι πληγές αιμορροούσαν ακόμα. Και μείς χώναμε τα δάχτυλα σαδιστικά μέσα σ’αυτές τις πληγές και τις κάναμε πηγάδια της θλίψης. Ήτανε αυτές μας οι ώρες κατάνυξη και μοιρολόγι για ένα σταυρωμό. Και μόνο σαν γέμιζαν τα μάτια δάκρυα σώπαινε η θλιβερή μπαλλάντα. Η γνώση που της γυρέβαμε παρηγοριά δεν έρχονταν να μας στεγνώσει τα μάτια. Και σκύβαμε τότες μηδενιστές το κεφάλι για όλα εκείνα, που μαθαίναμε σαν το μάγιστρο Φάουστ που συχνά κάναμε παρεά.

Τα χρόνια περνούσαν. Σιγά σιγά η τύχη της με είχε επηρεάσει πιότερο από τη δική μου. Ήτανε πιο τραγική και πιο περιπετειώδικη.

Εγώ είχα ένα διαβατήριο και μια δεύτερη πατρίδα. Εκείνη είχε ένα διαβατήριο Νάνσεν και καμμιά πατρίδα. Εγώ ήμουνα διωγμένη από αλλόφυλλους εχθρούς, εκείνη από τ’αδέρφια της.

Ήτανε πιότερο δυστυχισμένη και μόνη στον κόσμο. Έτσι στάθηκα ψυχικά πλάγι της και έπλεξα τον πόνο μου με τον δικό της. Την ακολούθησα στην τραγική της μοίρα. Πλανήθηκα μαζύ της μέσα στην απέραντη χώρα της και στοχάστηκα βαθειά τις περιπέτειές της. Έτσι έγραψα το βιβλίο τούτο το δικό της και το δικό μου, πλεγμένο σαν ένα στεφάνι από ανθούς του κήπου της ψυχής της και της δικής μου.

Γι’αυτό το ιστόρημα τούτο είναι μια μοίρα, μια ζωή και μιαν αλήθεια, βασισμένο στην περιπέτεια του ανθρώπου των τελευταίων πενήντα χρόνων, που αλέθεται σαν σπυριά σταριού ανάμεσα σε δυό μυλόπετρεs. 


thulebooks.gr

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Μίχαελ - ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου




Απόσπασμα από το βιβλίο

  20 Μαΐου 

Πολλά γράφονται στις αίθουσες διδασκαλίας του πανεπιστημίου, ακόμη περισσότερα λέγονται, και μου φαίνεται ελάχιστα πραγματικά μαθαίνει κανείς. Ένα συγκεκριμένο είδος ζηλωτών της γνώσης συναντά κανείς πάντα σε αυτές τις αίθουσες. Χλωμά πρόσωπα, τα κλασικά γυαλάκια των διανοούμενων, πένες και χαρτοφύλακες γεμάτοι με βιβλία και τετράδια σημειώσεων. Αυτό είναι όλο.   
Οι μελλοντικοί ηγέτες του έθνους! 
Και οι γυναίκες, ω, Θεέ μου! Και οι διανοούμενες, ακόμη, δεν είναι ανυπόφορες. 

Αναζητώ τον δάσκαλο εκείνο που θα είναι αρκετά απλός για να είναι σπουδαίος και αρκετά σπουδαίος για να είναι απλός.     
Η ειδική επιστήμη εκτρέφει την αλαζονεία και το να μιλά κανείς συνεχώς για την ειδικότητά του. Η κοινή ανθρώπινη λογική πηγαίνει κατά διαβόλου.     
Η διανόηση είναι ένας κίνδυνος για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα.     
Δεν είμαστε στη γη για να παραγεμίσουμε με γνώση τα κεφάλια μας· αυτό είναι ασήμαντο, όταν δεν έχει επαφή με την πραγματική ζωή. 
Πρέπει να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο μας. Να διαπαιδαγωγήσουμε σωστούς ανθρώπους, αυτό πρέπει να είναι ο σκοπός των πανεπιστημίων.     
Αλλά μπορούμε μόνο να εξελιχθούμε σε αυτό που μας έφτιαξε ο Θεός.     
Είναι γι’ αυτό που ο Γκαίτε είναι ο πιο σημαντικός: επειδή ξεπέρασε τα σύνορα της γερμανικής συνειδήσεως. Αλλά θα ήταν ολίσθημα να θελήσουμε να του μοιάσουμε σε αυτό. Οι πολυφημισμένοι διάδοχοί του είναι ένα σύνολο ανόητων φαντασιοκόπων με άδεια, υπερμορφωμένα κεφάλια.  
Quod licet lovi, non licet bovi!     
Έτσι είναι στη ζωή: το ότι ο χερ Mάγιερ μπορεί να μάθει να απαγγέλλει από μνήμης όλον τον Φάουστ είναι πρώτιστα μόνον μια απόδειξη της καλής του μνήμης. Γιατί δεν δοκιμάζει το ίδιο και με τους λογαριθμικούς πίνακες; 

 
    22 Μαΐου 

Ο γηραιός καθηγητής μάς μιλά για την πατρίδα των Πρωτογερμανών. Σπάνια παρακολουθώ τις διαλέξεις του, αλλά πόσο συχνά τον άκουσα να λέει ότι οι πρόγονοί μας ήταν εγκατεστημένοι από τον Κάτω Δούναβη μέχρι την ακτή της Μαύρης Θάλασσας.      
Μπροστά μου κάθεται μια νεαρή φοιτήτρια –μια όμορφη γυναίκα! Ξανθοκάστανα μαλλιά, μαλακά σαν μετάξι, δεμένα στον υπέροχο αυχένα της που είναι σαν λαξευμένος από ασπροκίτρινο μάρμαρο. Κοιτάζει ονειροπολώντας έξω από το παράθυρο, από το οποίο ήσυχα, σχεδόν ντροπαλά, μπαίνει κλεφτά μια παιχνιδιάρικη ηλιαχτίδα. Βλέπω το χαριτωμένο προφίλ της: ένα καμπυλωτό μέτωπο με καθαρές γραμμές, λίγες ατίθασες μπούκλες στα μαλλιά, μια μακριά, έντονη, κάπως πλατιά μύτη, και κάτω από αυτήν ένα τρυφερό, απίθανα ονειρώδες στόμα.      
Ενώ την παρατηρώ, γυρνά ξαφνικά προς το μέρος μου, και αντικρίζω δύο μεγάλα γκριζοπράσινα μυστήρια. Ξαφνικά, κάθεται ήσυχα και σεμνά, φαίνεται να ακούει με ενδιαφέρον τα κουρασμένα λόγια του ηλικιωμένου καθηγητή και κάνει σαν να γράφει κάτι με ζήλο. Μέσα από το παράθυρο, η θρασεία ηλιαχτίδα διαχέεται και τρεμοπαίζει στα φοιτητικά έδρανα και τελικά κρεμιέται και φωλιάζει στα ξανθοκάστανα μαλλιά της. Αυτά λάμπουν στο φως σαν απαλό χρυσό μετάξι, όταν τα αφήνει να γλιστρήσουν μέσα από τα δάχτυλά της. 

Είναι βράδυ. Στέκομαι στο παράθυρο και ο Ρίχαρντ κάθεται κοντά μου, στη μεγάλη πολυθρόνα μου και μιλά για τον μαρξισμό. Πόσο ορθολογιστικά όμως είναι όλα αυτά. Ο μαρξισμός είναι μια καθαρή θεωρία του χρήματος και του στομαχιού. Θεωρεί δεδομένο ότι ο ζωντανός άνθρωπος αποτελεί μια μηχανή. Γι’ αυτό είναι λάθος ο μαρξισμός, ξένος προς την κοσμική ύπαρξη, μια επινόηση· δεν εξελίχθηκε φυσικά. Μπορεί να φαντάζει λογικός στη θεωρία, αλλά πόσο παράλογος είναι στην πράξη.     
Πράγματι, πόσο λίγα προβλήματα μπορούν να επιλυθούν από τον μαρξισμό. Πνεύμα πλάτους και όχι βάθους. Τι σχέση έχει άραγε με τη δική μας οδύνη;     


 thulebooks.gr

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τις εκδόσεις Edelweiss: ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΡΗΞΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



   Το τρίτο βιβλίο της σειράς Ιστορικό Αρχείο είναι ένα ντοκουμέντο σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στον Β΄Ππ, και τη θέση την οποία είχε, ήδη προ της ενάρξεως του πολέμου αυτού, λάβει υπέρ της Αγγλίας –σε βαθμό μάλιστα υποτέλειας– και κατά του Άξονα, παρά την ουδετερότητα, την οποία δήθεν τηρούσε.
    Το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά το 1941 από το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών και περιέχει εξ ολοκλήρου επίσημα έγγραφα (διακοινώσεις, τηλεγραφήματα, διαγγέλματα, υπομνήματα), πολλά εκ των οποίων ήταν απόρρητα, που αφορούν τη ρήξη με τη Γιουγκοσλαβία, η οποία σήμαινε αυτόματα και τη στρατιωτική επέμβαση στα Βαλκάνια, και τη ρήξη με την Ελλάδα. Τα έγγραφα που περιέχονται είναι πραγματικά ντοκουμέντα που ανατρέπουν και διαψεύδουν κατά αναμφισβήτητο τρόπο την κρατούσα άποψη περί του ποια πλευρά είχε πραγματικά ευθύνη για τη βαλκανική  εκστρατεία και την επέμβαση στην Ελλάδα. 
    Στα έγγραφα του βιβλίου, ο αναγνώστης θα βρει αληθινή απάντηση στα ερωτήματα: Ποιος ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης, ήδη προ της ενάρξεως του Β΄Ππ, στην εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτόν; Ποια συμφέροντα εξυπηρετούσε; Για ποιο λόγο «μια χώρα στην οποία ουδείς των εμπολέμων είχε ζωτικά συμφέροντα, αφού ήταν τόσο μακριά από το πραγματικό θέατρο του πολέμου» ενεπλάκη τελικά σε αυτόν; Τι έκανε τη γερμανική κυβέρνηση να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Αθήνα και η Ελλάδα είχαν καταστεί «έδρα ολοκλήρου της Υπηρεσίας Πληροφοριών και Προπαγάνδας της Αγγλικής Μυστικής Υπηρεσίας»; Επίσης, ποιος ο πραγματικός ρόλος της Γιουγκοσλαβίας και πώς οδήγησε στη βαλκανική εκστρατεία; Ποια πλευρά πραγματικά επιθυμούσε και ωφελείτο από τη δημιουργία ενός βαλκανικού μετώπου;
    Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στα υπό μορφή καταλόγου περιεχόμενα του βιβλίου, τα οποία παραθέτουν τον τίτλο κάθε εγγράφου και συνοπτική αναφορά του περιεχομένου, διευκολύνοντας έτσι τον αναγνώστη να αντιληφθεί τη χρονολογική σειρά των γεγονότων αλλά και να  ανατρέξει στα έγγραφα που τον ενδιαφέρουν περισσότερο.


Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

Επανακυκλοφόρησε: White Power



Συγγραφέας: George Lincoln Rockwell
Εκδόσεις: Edelweiss
Μετάφραση: Μανώλης Στρατάκης
Σελίδες: 504
Μέγεθος: 17χ24

Το White Power είναι ένα μνημειώδες έργο, το magnum opus του Τζορτζ Λίνκολν Ρόκγουελ (1918-1967), αρχηγού του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Αμερικής. Ο τίτλος του, άλλωστε, τον οποίον εμπνεύστηκε ο ίδιος ο συγγραφέας, χρησιμοποιήθηκε, έκτοτε, από τους οπαδούς της υπεροχής της Λευκής Φυλής, ιδίως στις ΗΠΑ, για να χαρακτηρίσει τη σχετική ιδεολογία και το Κίνημα.

Πρόκειται για ένα έργο ακραίο και σοκαριστικό, συγχρόνως όμως απόλυτα ρεαλιστικό, αποκαλυπτικό και συγκλονιστικό. Ο Ρόκγουελ εκφράζει τη δική του αλήθεια σχετικά με την παρακμή της Αμερικής και τις αιτίες αυτής, τους «αθεάτους υπεύθυνους» γι' αυτήν, τον Β΄Ππ, τη σκοπιμότητα της διάδοσης και επιβολής της «ανεκτικότητας», του «πολυπολιτισμού», του «αντιρατσισμού». Και βέβαια, αναφέρει τη δική του λύση για τα προβλήματα που αναλύει. Το ύφος του βιβλίου είναι προσωπικό, ζωντανό και γλαφυρό και διατηρεί το ενδιαφέρον τού αναγνώστη αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα.

Το WHITEPOWER είναι ένα ιστορικό, βαθιά πολιτικό, εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο για όποιον ενδιαφέρεται για την ιστορία και την πολιτική.


Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Παραδοσιακή Κοσμολογία και Σύγχρονη Επιστήμη



...Στο κείμενο που ακολουθεί θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάποια χάσματα της σύγχρονης επιστήμης, τα οποία θα κριθούν με τη χρήση κριτηρίων που μας παρέχει η κοσμολογία με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Γνωρίζουμε ότι η ελληνική λέξη «κόσμος» σημαίνει την «τάξη», υπονοώντας τις ιδέες της ενότητας και της ολότητας. Η κοσμολογία συνιστά έτσι την επιστήμη του κόσμου καθόσον αντανακλά τη μοναδική του αιτία, το Όν. Αυτή η αντανάκλαση του άκτιστου στο κτιστό εκδηλώνεται κατ΄ ανάγκην με διαφορετικούς τρόπους, με μια απροσδιόριστη ποικιλία τρόπων, κάθε ένας από τους οποίους χαρακτηρίζεται από πληρότητα και αρτιότητα, ώστε να υπάρχουν πολλαπλές θέσεις του κόσμου που αφενός μεν είναι όλες τους εξίσου δυνατές και νόμιμες, αφετέρου δε πηγάζουν από τις ίδιες καθολικές και ακλόνητες αρχές.
Αυτές οι αρχές, λόγω της καθολικότητας τους, ουσιαστικά ενυπάρχουν στα βάθη της ανθρώπινης διάνοιας· όμως τούτη η καθαρή διάνοια «αποδεσμεύεται», - πράγμα που ισχύει γενικά για τον άνθρωπο που είναι προδιατεθειμένος για κάτι τέτοιο- μόνο με τη συνδρομή υπερφυσικών στοιχείων, τα οποία μόνο μια αυθεντική και πλήρης πνευματική παράδοση μπορεί να παράσχει. Δηλαδή, η γνήσια κοσμολογία συναρτάται με μια θεία αποκάλυψη, ακόμα και αν το υπό εξέταση αντικείμενο, όπως και ο τρόπος έκφρασης του δεν εμπεριέχονται στο μήνυμα αυτής της αποκάλυψης.
Τέτοια για παράδειγμα, είναι η περίπτωση της Χριστιανικής κοσμολογίας, η προέλευση της οποίας φαίνεται καταρχάς ετερογενής, αφού από τη μια παραπέμπει στη βιβλική θεώρηση της δημιουργίας, ενώ από την άλλη, βασίζεται στην κληρονομιά των Ελλήνων κοστολόγων· αν διαφαίνεται εδώ κάποιος εκλεκτικισμός, θα πρέπει να τονιστεί πως αυτός αποτελεί τον καρπό μιας πρόνοιας, αφού οι δύο υπό συζήτηση πηγές αλληλοσυμπληρώνονται με τρόπο αρμονικό καθώς η πρώτη παρουσιάζεται με τη μορφή ενός μύθου, ενώ η άλλη με τη μορφή μιας διδασκαλίας που εκφράζεται με συγκριτικά λογικούς όρους και επομένως είναι ουδέτερη από την άποψη του συμβολισμού και της πνευματικής προοπτικής...

...Ας σταθούμε προς στιγμήν σ’ αυτή τη θέαση του κόσμου, που μας είναι γνωστή ιδιαιτέρως μέσω των ποιητικών έργων του Δάντη. Ο πλανητικός ουρανός και ο ουρανός των σταθερών αστέρων που τον περιβάλλει παρουσιάζονται ως μια σειρά ομόκεντρων σφαιρών, που «όσο πιο ευρείες είναι τόσο μεγαλύτερη αξία κατέχουν», όπως εξηγεί ο Δάντης· επίσης το έσχατο όριο του, ο αδιαίρετος ουρανός του εμπυρείου, ταυτίζεται με τον συμπαντικό χώρο και την καθαρή διάρκεια. Από χωρική άποψη αντιπροσωπεύει μια σφαίρα απεριόριστης ακτίνας, και από χρονική άποψη είναι η βάση κάθε κίνησης. Η συνεχής περιστροφή του φέρει μαζί της όλες τις κατώτερες κινήσεις, οι οποίες μετρούνται σε σχέση με αυτήν, αν και η ίδια δεν μπορεί να μετρηθεί με απόλυτο τρόπο, αφού ο χρόνος δεν μπορεί να διαιρεθεί παρά μόνο σε σχέση με τον ορισμό μιας κίνησης στον χώρο.
Αυτές οι σφαίρες συμβολίζουν τις ανώτερες καταστάσεις της συνείδησης και, ακριβέστερα, τις τροπικότητες της ψυχής που, ενώ ακόμα περιέχονται στην ακέραιη ατομικότητα, ακτινοβολούνται όλο και περισσότερο από το θείο πνεύμα. Το εμπύρειον, το «κατώφλι» μεταξύ χρόνου και άχρονου, αντιπροσωπεύει το έσχατο όριο του ατομικού ή μορφικού κόσμου και ο Δάντης διασχίζει αυτό το όριο για να κατακτήσει μια νέα θέαση, η οποία είναι σε κάποιο βαθμό αντίστροφη στην κοσμική τάξη. Μέχρι το σημείο αυτό η ιεραρχία της ύπαρξης, η οποία βαίνει από το σωματικό στο πνευματικό, εκφράζεται μέσω μιας σταδιακής ανάπτυξης του χώρου, καθώς το περιέχον αποτελεί την αιτία και τον κύριο του περιεχομένου. Τώρα το θείο ον αποκαλύπτει τον εαυτό του ως το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρέφονται οι άγγελοι, σε όλο και πιο κλειστούς χορούς. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει συμμετρία μεταξύ των δύο τάξεων, της πλανητικής και της αγγελικής τάξης, γιατί ο Θεός είναι συγχρόνως το κέντρο και το περιέχον όλων των πραγμάτων. Μόνο η φυσική τάξη, η τάξη του έναστρου στερεώματος, αντιπροσωπεύει την αντανάκλαση της ανώτερης τάξης...

...Έτσι οι επονομαζόμενες «δευτερεύουσες» αισθητές ποιότητες, όπως τα χρώματα, οι οσμές, οι γεύσεις και οι αισθήσεις του θερμού και του κρύου, θεωρούνται πως είναι υποκειμενικές εντυπώσεις χωρίς αντικειμενική ποιότητα ή πως δεν κατέχουν άλλη πραγματικότητα παρεκτός αυτής που ανήκει στις έμμεσες φυσικές τους αιτίες, όπως για παράδειγμα, στην περίπτωση των χρωμάτων, στις διάφορες συχνότητες των οπτικών κυμάτων: «Από τη στιγμή που θα δεχθούμε ότι κατ’ αρχάς οι αισθητές ποιότητες δεν μπορούν να θεωρηθούν καθαυτές ως ποιότητες των πραγμάτων, η φυσική μας προσφέρει ένα απόλυτα σίγουρο και ομοιογενές σύστημα, το οποίο μπορεί να δώσει απάντηση σε κάθε ερώτημα του είδους τι αποτελεί τη βάση των χρωμάτων, των ήχων, της θερμοκρασίας κ.τ.λ.». Τι άλλο είναι αυτή η ομοιογένεια, αν όχι το αποτέλεσμα μιας αναγωγής των ποιοτικών διαστάσεων της φύσης στις ποσοτικές ιδιότητες; Συνεπώς η σύγχρονη επιστήμη μας ζητά να θυσιάσουμε ένα μεγάλο μέρος απ’ ό,τι συνιστά για μας την πραγματικότητα του κόσμου, και σε αντάλλαγμα μας προσφέρει ένα μαθηματικό σχήμα που μόνο του πλεονέκτημα είναι ότι μας βοηθά να χειριστούμε την ύλη στο επίπεδο της, το επίπεδο της ποσότητας. Η μαθηματική επιλογή της πραγματικότητας δεν εξοβελίζει μόνο τις «δευτερεύουσες» ποιότητες της αντίληψης, αλλά αρνείται επίσης και αυτό που οι Έλληνες φιλόσοφοι και οι σχολαστικοί ονόμασαν μορφή- δηλαδή, την ποιοτική «σφραγίδα» που τίθεται στην ύλη από τη μοναδική ουσία ενός όντος ή ενός πράγματος. Για τη σύγχρονη επιστήμη, η ουσιαστική μορφή δεν υπάρχει: «Κάποιοι περίεργοι Αριστοτελικοί», γράφει ένας θεωρητικός της σύγχρονης επιστήμης, «ίσως πιστεύουν ακόμα πως μπορούν να συλλάβουν ενορατικά, μέσω κάποιας φώτισης με τον ενεργό νου, τις ουσιαστικές ιδέες των πραγμάτων της φύσης· όμως αυτό δεν είναι παρά ένας ευσεβής πόθος… Η ουσία των πραγμάτων δεν μπορεί να συλληφθεί ενορατικά, αλλά πρέπει να ανακαλυφθεί με την εμπειρία, μέσω μιας επίπονης ερευνητικής εργασίας». Σ’ αυτό, ο Πλωτίνος, ο Αβικέννας ή ο Άγιος Αλβέρτος ο Μέγας θα απαντούσαν ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο έκδηλο στη φύση από την ουσία των πραγμάτων, αφού αυτή εκδηλώνεται με τις συγκεκριμένες «μορφές»· δεν μπορεί να ανακαλυφθεί με «επίπονη ερευνητική εργασία», ούτε να μετρηθεί ποσοτικά· τη συλλαμβάνει η ενόραση η οποία στηρίζεται στην αισθητηριακή αντίληψη και στη φαντασία, καθόσον η τελευταία συνθέτει τις εντυπώσεις που λαμβάνονται από τον έξω κόσμο...

...Σύμφωνα με την παραδοσιακή κοσμολογία, ο αιθέρας γεμίζει όλο τον χώρο, χωρίς διάκριση. Ξέρουμε ότι η σύγχρονη φυσική αρνείται την ύπαρξη του αιθέρα, αφού δέχεται πως αυτός δεν προβάλλει αντίσταση στην περιστροφική κίνηση της γης· λησμονείται όμως το γεγονός ότι αυτό το πεμπτουσιακό στοιχείο, το οποίο βρίσκεται στη βάση κάθε υλικής διαφοροποίησης, δεν διακρίνεται καθαυτό από κάποια ιδιαίτερη φυσική ποιότητα, επομένως δεν μπορεί να αντισταθεί σε οτιδήποτε. Αντιπροσωπεύει τον συνεχή χώρο από τον οποίο αποσπάται κάθε υλική ασυνέχεια.
Αν η σύγχρονη επιστήμη δεχόταν την ύπαρξη του αιθέρα, ίσως να έβρισκε μια απάντηση στο ερώτημα αν το φώς μεταδίδεται ως κύμα ή με τη μορφή σωματιδίων· μάλλον η κίνηση του δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο και οι φαινομενικά αντιφατικές ιδιότητές του μπορούν να εξηγηθούν από το γεγονός ότι συνδέεται άμεσα με τον αιθέρα και μετέχει της ασαφούς και συνεχούς φύσης του.
Ένα ασαφές συνεχές δεν μπορεί να χωριστεί σε μια σειρά όμοιων ενοτήτων· αν δεν ξεφεύγει αναγκαστικά από τον χρόνο ή τον χώρο, σίγουρα δεν επιδέχεται διαβαθμισμένες μετρήσεις. Αυτό ισχύει ειδικά για την ταχύτητα του φωτός, η οποία φαίνεται πάντοτε το ίδιο ανεξάρτητη από την κίνηση του παρατηρητή, είτε ο τελευταίος τοποθετείται στην ίδια κατεύθυνση είτε στην αντίθετη. Η ταχύτητα του φωτός αντιπροσωπεύει έτσι μια οριακή αξία· καμία κίνηση δεν μπορεί ούτε να την υπερβεί ούτε να εξισωθεί με αυτήν, και αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο μια φυσική έκφραση του ταυτόχρονου, ιδιότητας που χαρακτηρίζει τη δραστηριότητα του νοητού φωτός.
Ξέρουμε πως η ανακάλυψη του γεγονότος ότι η ταχύτητα του φωτός είναι αμετάβλητη, είτε τη μετρήσουμε σε σχέση με την περιστροφή της γης, είτε σε σχέση με την αντίθετη κατεύθυνση σ’ αυτήν την περιστροφή, έχει φέρει τους αστρονόμους μπρος στο δίλημμα ή να δεχθούν την ακινησία της γης ή να απορρίψουν τις συνήθεις έννοιες του χώρου και του χρόνου. 

..Παρ’ όλ’ αυτά, ο άνθρωπος των καιρών μας ζει και ενεργεί σαν να έχει εξασφαλίσει την ομαλή και συνήθη ακολουθία των ρυθμών της φύσης. Στην πράξη, δεν σκέφτεται ούτε για την άβυσσο του αστρικού κόσμου ούτε για τις τρομερές δυνάμεις που κρύβονται σε κάθε κομματάκι ύλης. Βλέπει τον ουρανό πάνω του όπως τον βλέπει ένα παιδί, με τον ήλιο και τ’ αστέρια του, όμως η ενθύμηση των αστρονομικών θεωριών τον εμποδίζει να αναγνωρίσει εκεί θεία σημεία. Ο ουρανός δεν είναι πια γι’ αυτόν η φυσική έκφραση του πνεύματος που περιβάλλει και φωτίζει τον κόσμο. Η επιστημονική γνώση έχει υποκαταστήσει αυτή την «αφελή» και συνάμα ουσιαστική θέαση, όχι ως μια νέα συνείδηση μιας ευρύτερης κοσμικής τάξης, της οποίας μέρος αποτελεί ο άνθρωπος, αλλά μιας τάξης από την οποία έχει εξοριστεί, μιας ανεπανόρθωτης αταξίας στο κατώφλι του χάους, με την οποία ο άνθρωπος δεν έχει πια κανένα κοινό μέτρο. Γιατί τίποτα πια δεν του θυμίζει ότι όλο αυτό το σύμπαν περιέχεται εντός του, όχι στην ατομική του ύπαρξη, αλλά στο πνεύμα που ενυπάρχει σ’ αυτόν και συγχρόνως υπερβαίνει τόσο τον εαυτό του όσο και όλο το φαινομενικό σύμπαν...


Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Φως στο σκοτάδι



  
''Ακόμη και σήμερα, θα γύριζα τον μισό κόσμο για να βρω ένα βιβλίο, αν το θεωρούσα σημαντικό για ’μένα, και τρέφω απόλυτο σεβασμό γι’ αυτούς τους λίγους συγγραφείς που μου έχουν δώσει κάτι ξεχωριστό. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, δεν μπορώ καθόλου να καταλάβω τη χλιαρή σημερινή νεολαία που περιμένει να της δοθούν τα βιβλία στο χέρι και που ούτε αναζητεί ούτε θαυμάζει. Θα έμενα νηστικός μόνο και μόνο για να βρω ένα βιβλίο, και ποτέ δεν μου άρεσε να δανείζομαι βιβλία, διότι τα θέλω πάντοτε να είναι απολύτως δικά μου, ώστε να ζω μαζί τους για πολλές ώρες.
    Όπως και οι άνθρωποι, έτσι και τα βιβλία, πάντοτε μου φαινόταν ότι έχουν το δικό τους, ξεχωριστό πεπρωμένο. Πηγαίνουν προς τους ανθρώπους που τα περιμένουν και φτάνουν σ’ αυτούς την κατάλληλη στιγμή. Είναι φτιαγμένα από ζωντανά υλικά και συνεχίζουν να ρίχνουν φως στο σκοτάδι, ακόμη και μετά από πολύ καιρό από τον θάνατο του συγγραφέα τους.''

Μιγκέλ Σερράνο  

thulebooks.gr

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα




Also sprach Zarathustra: Ein Büch für alle und keinen

Ένα βιβλίο για όλους και για κανέναν

Ένα από τα φιλοσοφικά αριστουργήματα του περασμένου αιώνα, που εξάσκησαν τη μεγαλύτερη επίδραση στο νεώτερο πνεύμα, στην ίδια τη ζωή ακόμα, και που αληθινά πρόσθεσαν νέα κριτήρια στα προηγούμενα και νέες αξίες, ακόμα και νέα συναισθήματα, στάθηκε το "Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα" του Φρειδερίκου Νίτσε. Ο ίδιος ο Νίτσε, με το έργο του, την προσωπικότητά του, την ακτινοβολία των ιδεών του, την τόλμη και τον πλούτο των συνθημάτων του, συνοψίζει ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της ανθρώπινης παρουσίας πάνω στη γη. Γι' αυτό, η μετάφραση του "Ζαρατούστρα", από τον Άρη Δικταίο, έρχεται να καλύψει, σήμερα, ένα μεγάλο κενό.

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

''Μίχαελ'' - αποσπάσματα από τον πρόλογο





 Το βιβλίο Michael – Ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου είναι η μοναδική ψυχογραφική νουβέλα που αποφάσισε να δημοσιεύσει ο Joseph Goebbels (1897- 1945).  

    Το βιβλίο σε πρωτόλεια φάση, το 1924, έφερε τον τίτλο Michael Voormann: Ένα ανθρώπινο πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Έχει την μορφή ημερολογίου και είναι αφιερωμένο, όπως σημειώνεται, σε έναν νεανικό φίλο του Γκαίμπελς, τον Richard Flisges. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν οι πλήρεις λεπτομέρειες της ζωής τού κεντρικού ήρωα του μυθιστορήματος συμπίπτουν πράγματι με εκείνες του νεανικού φίλου τού συγγραφέως. 
    Όπως διαβάζουμε στα φύλλα ημερολογίου του Γκαίμπελς, από το 1919 έως το 1923 ο Richard Flisges ήταν ο μοναδικός πιστός φίλος του. Το βέβαιον είναι ότι αυτή η φυσιογνωμία αποτέλεσε για τον Γκαίμπελς πηγή της μυθοπλαστικής του εμπνεύσεως, αλλά προφανώς με έντονες παραλλαγές, καθώς επίσης και με αυτοβιογραφικά ψήγματα.
    Σε κάθε περίπτωση στην μορφή του Μίχαελ αποκτά σαφή χαρακτηριστικά ένας δυνατός συμβολισμός.[...]

    Το Μίχαελ είναι ένας πραγματικός ύμνος στην εργασία. Για την σκέψη του Γκαίμπελς, ο Προμηθέας που θα φωτοδοτήσει την παρηκμασμένη αστική κοινωνία είναι ο εργάτης. Όχι όμως ο εργάτης όπως τον φαντάζεται ο μαρξιστικός, υλιστικός διεθνισμός, αλλά ο εργάτης που σφυρηλατεί στο αμόνι της εθνικής κοινότητας την δημιουργική συναδέλφωση και απελευθέρωση του λαού. Ο δρόμος και αυτού του Τιτάνα είναι χαραγμένος από την μεγαλειώδη αυταπάρνηση και το μαρτύριο της εκούσιας αυτοθυσίας.[...]

   Ο μυθιστορηματικός Μίχαελ είναι ένας νεαρός στρατιώτης, ο οποίος επιστρέφει από τα φρικτά χαρακώματα του Α΄Ππ· με το στίγμα της ήττας αλλά και του πικρού ηρωισμού στο μέτωπο, με πληγές στην ψυχή και στο κορμί, και με το μαχαίρι της προδοσίας καρφωμένο στην πλάτη. Όπως άλλωστε και εκατομμύρια στρατιωτών. Επιχειρεί να ξαναχτίσει την ζωή του, αυτήν την φορά στα ερείπια μιας ακατανόητης, συγκεχυμένης γερμανικής κοινωνίας, βουτηγμένης στην σήψη και στην γενική αποδιάρθρωση. Παράλληλα αναζητεί επιτακτικές απαντήσεις για την φοβερή πολεμική περιπέτεια, για τα αίτια, τους παρασκηνιακούς εμπρηστές της και για την άδοξη κατάληξή της, όχι μόνο για τη διψασμένη συνείδησή του, αλλά κυρίως για τη μνήμη των νεκρών και αδικαίωτων συμπολεμιστών του.
    Ο Μίχαελ στην πρώτη προσπάθεια μιας ατελέσφορης προσπάθειας επανεντάξεως σε μία κοινωνία με την οποία δεν μπορεί πια να στήσει γέφυρα επικοινωνίας και συμβιβασμού, περνάει από τα φοιτητικά έδρανα των πανεπιστημίων, όπου βιώνει το κλίμα της διανοητικής στειρότητας ενός κόσμου που ψυχορραγεί: του αστικού κόσμου των καθηγητών, των άσφαιρων διανοούμενων και της συγκεχυμένης σπουδαστικής νεολαίας του, η οποία σαν στρουθοκάμηλος βυθίζει το κεφάλι της στην άμμο του άγονου και ατέρμονος θεωρητικού τέλματος, σαν μια δειλή φυγή ενώπιον των δραματικών ιστορικών προκλήσεων της εποχής της.
    Αντιλαμβάνεται αμέσως μία από τις αιτίες της γερμανικής πολεμικής και κοινωνικής καταρρεύσεως: Την κουρασμένη και νωχελική αστική κατεστημένη τάξη και τον ανθρώπινο τύπο της, τον αστό, ο οποίος χωρίς ιδανικά και εθνικό ιδεαλισμό επικαλείται τις αρχές του φιλελευθερισμού, καλύπτει το σάβανο της μικροψυχίας του με κίβδηλες, πατριωτικές μεγαλοστομίες και εγκλωβισμένος στην δίνη του φιλοτομαρισμού του προετοιμάζεται να δεχθεί άβουλα το νεκροφίλημά του από την δυναμικώς επερχόμενη στιβαρή τάξη των εργατών, η οποία όμως και αυτή, χωρίς το απαραίτητο αγκυροβόλιο στην Πατρίδα και στο φυσικό Γένος της, καθίσταται έρμαιο στα σχέδια ολέθριας χειραγωγήσεώς της από κάποιον άλλον διεθνή παράγοντα.
    Ο σοσιαλιστής δημοκράτης της μεταπολεμικής Γερμανίας, εκείνος που αναλαμβάνει τα ηνία της πολιτικής και διανοητικής εξουσίας, δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μεταμφιεσμένος καιροσκόπος αστός. Δεν είναι τελικά ο σκαπανέας μιας αναγεννήσεως, αλλά ο στερνός νεκροθάφτης της. Είναι ο αδίστακτος προδότης της αγνής σοσιαλιστικής ιδέας. Είναι ο επαγγελματίας διανοούμενος, ο οποίος, πέραν της προσωπικής του αποκαταστάσεως, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο. Είναι ένας έμπορος ιδεών, που θα παραδώσει τον εργατικό κόσμο στην χοάνη του κομμουνισμού, διά της ύπουλης συμφεροντολογικής τακτικής του. 
    Ο Μίχαελ μέσα από την επαφή με έναν Ρώσο φοιτητή θα διαγνώσει με το νυστέρι της οξυδέρκειάς του μία άλλη διάσταση του επιλεγόμενου κομμουνιστικού πειράματος: Την τάση της ασιατικής στέπας να σκεπάσει με την λαίλαπά της την Ευρώπη που χάνεται στον μαλθακό αστικό κοσμοπολιτισμό. Πίσω από το προσωπείο τού διεθνιστικού σοσιαλισμού ελλοχεύουν ξένοι εθνικισμοί. Το μέλλον θα είναι ο επώδυνος καρπός της τρομακτικής αντιπαραθέσεως της γερμανικής με την ρωσική Ιδέα. Της γερμανικής φαουστικής, δημιουργικής ψυχής με την ρωσική, σκοτεινή διχασμένη ψυχή.[...]
    
    Το πολεμικό και μεταπολεμικό δράμα της Γερμανίας και της Ευρώπης αποκτά σαφείς διαστάσεις και συναντά την προοπτική της επιλύσεώς του. Ο Μίχαελ κατακλύζεται από τις αφυπνιστικές φλόγες μιας Μεγάλης Ιδέας. Συγκλονίζονται οι ευαίσθητες χορδές της καρδιάς του από την εξαίσια μελωδία ενός εγερτήριου παιάνα. Ναι! Βρήκε την οδό της λυτρώσεως, του γνήσιου προορισμού, της συναρπαστικής ιστορικής αποστολής. Λούζεται από το καθαρτήριο φως και λαχταρά να το μεταλαμπαδεύσει. Θα γίνει ο ίδιος ο φλεγόμενος πυρσός της σπουδαίας Αλήθειας. Ο φυσικός εθνικισμός του λαού θα πρέπει να εναρμονιστεί με τον σφριγηλό σοσιαλισμό της εργατικής γροθιάς, η οποία δεν θα στραφεί, τεχνηέντως καθοδηγούμενη, κατά της Πατρίδος, αλλά θα υψωθεί σαν ασπίδα υπερασπίσεώς της, εναντίον των φαύλων αστών πα-τριδοκάπηλων καπιταλιστών, αλλά και εναντίον των άθλιων καταχραστών της αμιγούς σοσιαλιστικής Ιδέας.[...]

    Το ισχυρό βίωμα μίας σπουδαίας αποστολής είναι η αρχή για την πορεία των εκλεκτών. Και για τον δρόμο που αναζητούσε ο Μίχαελ. Δεν είναι τα κείμενα, οι θεωρίες, τα δόγματα, οι ατέρμονες διαλεκτικές αντιπαραθέσεις  –και δεν επιτρέπεται να είναι– ο κόσμος των αληθινών ανδρών, την στιγμή κατά την οποία διακυβεύεται το δίκαιον και η επιβίωση της Πατρίδος και της Φυλής. 
    Ο γνήσιος κόσμος τους είναι ο πόλεμος, ο πόλεμος μέχρις εσχάτων. Είναι το μαρτύριο, το μαρτύριο μέχρις εσχάτων. Είναι ο ανδρισμός, ο ανδρισμός μέχρις εσχάτων.

Απόστολος Λαγός


thulebooks.gr