Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

''Μίχαελ'' - αποσπάσματα από τον πρόλογο





 Το βιβλίο Michael – Ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου είναι η μοναδική ψυχογραφική νουβέλα που αποφάσισε να δημοσιεύσει ο Joseph Goebbels (1897- 1945).  

    Το βιβλίο σε πρωτόλεια φάση, το 1924, έφερε τον τίτλο Michael Voormann: Ένα ανθρώπινο πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Έχει την μορφή ημερολογίου και είναι αφιερωμένο, όπως σημειώνεται, σε έναν νεανικό φίλο του Γκαίμπελς, τον Richard Flisges. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν οι πλήρεις λεπτομέρειες της ζωής τού κεντρικού ήρωα του μυθιστορήματος συμπίπτουν πράγματι με εκείνες του νεανικού φίλου τού συγγραφέως. 
    Όπως διαβάζουμε στα φύλλα ημερολογίου του Γκαίμπελς, από το 1919 έως το 1923 ο Richard Flisges ήταν ο μοναδικός πιστός φίλος του. Το βέβαιον είναι ότι αυτή η φυσιογνωμία αποτέλεσε για τον Γκαίμπελς πηγή της μυθοπλαστικής του εμπνεύσεως, αλλά προφανώς με έντονες παραλλαγές, καθώς επίσης και με αυτοβιογραφικά ψήγματα.
    Σε κάθε περίπτωση στην μορφή του Μίχαελ αποκτά σαφή χαρακτηριστικά ένας δυνατός συμβολισμός.[...]

    Το Μίχαελ είναι ένας πραγματικός ύμνος στην εργασία. Για την σκέψη του Γκαίμπελς, ο Προμηθέας που θα φωτοδοτήσει την παρηκμασμένη αστική κοινωνία είναι ο εργάτης. Όχι όμως ο εργάτης όπως τον φαντάζεται ο μαρξιστικός, υλιστικός διεθνισμός, αλλά ο εργάτης που σφυρηλατεί στο αμόνι της εθνικής κοινότητας την δημιουργική συναδέλφωση και απελευθέρωση του λαού. Ο δρόμος και αυτού του Τιτάνα είναι χαραγμένος από την μεγαλειώδη αυταπάρνηση και το μαρτύριο της εκούσιας αυτοθυσίας.[...]

   Ο μυθιστορηματικός Μίχαελ είναι ένας νεαρός στρατιώτης, ο οποίος επιστρέφει από τα φρικτά χαρακώματα του Α΄Ππ· με το στίγμα της ήττας αλλά και του πικρού ηρωισμού στο μέτωπο, με πληγές στην ψυχή και στο κορμί, και με το μαχαίρι της προδοσίας καρφωμένο στην πλάτη. Όπως άλλωστε και εκατομμύρια στρατιωτών. Επιχειρεί να ξαναχτίσει την ζωή του, αυτήν την φορά στα ερείπια μιας ακατανόητης, συγκεχυμένης γερμανικής κοινωνίας, βουτηγμένης στην σήψη και στην γενική αποδιάρθρωση. Παράλληλα αναζητεί επιτακτικές απαντήσεις για την φοβερή πολεμική περιπέτεια, για τα αίτια, τους παρασκηνιακούς εμπρηστές της και για την άδοξη κατάληξή της, όχι μόνο για τη διψασμένη συνείδησή του, αλλά κυρίως για τη μνήμη των νεκρών και αδικαίωτων συμπολεμιστών του.
    Ο Μίχαελ στην πρώτη προσπάθεια μιας ατελέσφορης προσπάθειας επανεντάξεως σε μία κοινωνία με την οποία δεν μπορεί πια να στήσει γέφυρα επικοινωνίας και συμβιβασμού, περνάει από τα φοιτητικά έδρανα των πανεπιστημίων, όπου βιώνει το κλίμα της διανοητικής στειρότητας ενός κόσμου που ψυχορραγεί: του αστικού κόσμου των καθηγητών, των άσφαιρων διανοούμενων και της συγκεχυμένης σπουδαστικής νεολαίας του, η οποία σαν στρουθοκάμηλος βυθίζει το κεφάλι της στην άμμο του άγονου και ατέρμονος θεωρητικού τέλματος, σαν μια δειλή φυγή ενώπιον των δραματικών ιστορικών προκλήσεων της εποχής της.
    Αντιλαμβάνεται αμέσως μία από τις αιτίες της γερμανικής πολεμικής και κοινωνικής καταρρεύσεως: Την κουρασμένη και νωχελική αστική κατεστημένη τάξη και τον ανθρώπινο τύπο της, τον αστό, ο οποίος χωρίς ιδανικά και εθνικό ιδεαλισμό επικαλείται τις αρχές του φιλελευθερισμού, καλύπτει το σάβανο της μικροψυχίας του με κίβδηλες, πατριωτικές μεγαλοστομίες και εγκλωβισμένος στην δίνη του φιλοτομαρισμού του προετοιμάζεται να δεχθεί άβουλα το νεκροφίλημά του από την δυναμικώς επερχόμενη στιβαρή τάξη των εργατών, η οποία όμως και αυτή, χωρίς το απαραίτητο αγκυροβόλιο στην Πατρίδα και στο φυσικό Γένος της, καθίσταται έρμαιο στα σχέδια ολέθριας χειραγωγήσεώς της από κάποιον άλλον διεθνή παράγοντα.
    Ο σοσιαλιστής δημοκράτης της μεταπολεμικής Γερμανίας, εκείνος που αναλαμβάνει τα ηνία της πολιτικής και διανοητικής εξουσίας, δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μεταμφιεσμένος καιροσκόπος αστός. Δεν είναι τελικά ο σκαπανέας μιας αναγεννήσεως, αλλά ο στερνός νεκροθάφτης της. Είναι ο αδίστακτος προδότης της αγνής σοσιαλιστικής ιδέας. Είναι ο επαγγελματίας διανοούμενος, ο οποίος, πέραν της προσωπικής του αποκαταστάσεως, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο. Είναι ένας έμπορος ιδεών, που θα παραδώσει τον εργατικό κόσμο στην χοάνη του κομμουνισμού, διά της ύπουλης συμφεροντολογικής τακτικής του. 
    Ο Μίχαελ μέσα από την επαφή με έναν Ρώσο φοιτητή θα διαγνώσει με το νυστέρι της οξυδέρκειάς του μία άλλη διάσταση του επιλεγόμενου κομμουνιστικού πειράματος: Την τάση της ασιατικής στέπας να σκεπάσει με την λαίλαπά της την Ευρώπη που χάνεται στον μαλθακό αστικό κοσμοπολιτισμό. Πίσω από το προσωπείο τού διεθνιστικού σοσιαλισμού ελλοχεύουν ξένοι εθνικισμοί. Το μέλλον θα είναι ο επώδυνος καρπός της τρομακτικής αντιπαραθέσεως της γερμανικής με την ρωσική Ιδέα. Της γερμανικής φαουστικής, δημιουργικής ψυχής με την ρωσική, σκοτεινή διχασμένη ψυχή.[...]
    
    Το πολεμικό και μεταπολεμικό δράμα της Γερμανίας και της Ευρώπης αποκτά σαφείς διαστάσεις και συναντά την προοπτική της επιλύσεώς του. Ο Μίχαελ κατακλύζεται από τις αφυπνιστικές φλόγες μιας Μεγάλης Ιδέας. Συγκλονίζονται οι ευαίσθητες χορδές της καρδιάς του από την εξαίσια μελωδία ενός εγερτήριου παιάνα. Ναι! Βρήκε την οδό της λυτρώσεως, του γνήσιου προορισμού, της συναρπαστικής ιστορικής αποστολής. Λούζεται από το καθαρτήριο φως και λαχταρά να το μεταλαμπαδεύσει. Θα γίνει ο ίδιος ο φλεγόμενος πυρσός της σπουδαίας Αλήθειας. Ο φυσικός εθνικισμός του λαού θα πρέπει να εναρμονιστεί με τον σφριγηλό σοσιαλισμό της εργατικής γροθιάς, η οποία δεν θα στραφεί, τεχνηέντως καθοδηγούμενη, κατά της Πατρίδος, αλλά θα υψωθεί σαν ασπίδα υπερασπίσεώς της, εναντίον των φαύλων αστών πα-τριδοκάπηλων καπιταλιστών, αλλά και εναντίον των άθλιων καταχραστών της αμιγούς σοσιαλιστικής Ιδέας.[...]

    Το ισχυρό βίωμα μίας σπουδαίας αποστολής είναι η αρχή για την πορεία των εκλεκτών. Και για τον δρόμο που αναζητούσε ο Μίχαελ. Δεν είναι τα κείμενα, οι θεωρίες, τα δόγματα, οι ατέρμονες διαλεκτικές αντιπαραθέσεις  –και δεν επιτρέπεται να είναι– ο κόσμος των αληθινών ανδρών, την στιγμή κατά την οποία διακυβεύεται το δίκαιον και η επιβίωση της Πατρίδος και της Φυλής. 
    Ο γνήσιος κόσμος τους είναι ο πόλεμος, ο πόλεμος μέχρις εσχάτων. Είναι το μαρτύριο, το μαρτύριο μέχρις εσχάτων. Είναι ο ανδρισμός, ο ανδρισμός μέχρις εσχάτων.

Απόστολος Λαγός


thulebooks.gr

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Μίχαελ










thulebooks.gr

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Μόλις κυκλοφόρησε: Μίχαελ - ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου, εκδ. Θούλη




Συγγραφέας: Γιόζεφ Γκαίμπελς
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση: Απόστολος Λαγός
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 222
Έτος έκδοσης: 2018
ISBN: 978-618-5317-01-0

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θούλη σε μετάφραση του Απόστολου Λαγού το αριστούργημα του Γιόζεφ Γκαίμπελς Μίχαελ – ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Πρόκειται για μια πρωτότυπη νουβέλα σε μορφή ημερολογίου πλούσια σε συμβολισμούς, με αναφορές τόσο ιστορικές και πολιτικές, όσο και φιλοσοφικές και καλλιτεχνικές. Η μετάφραση του Απόστολου Λαγού είναι αριστοτεχνική, καθώς πέρα από την ακρίβειά της κατορθώνει να μεταδώσει στον αναγνώστη του ελληνικού κειμένου την ίδια συγκίνηση που ο αναγνώστης του γερμανικού κειμένου νιώθει να αναδίδεται από τις λέξεις.  Ο Γκαίμπελς περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την ταραχώδη εσωτερική και εξωτερική πορεία ενός νεαρού Γερμανού που πολέμησε στον Α΄Ππ, αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου αυτού, τις ανησυχίες, τις σκέψεις, τα όνειρά του, τις περιπέτειες και τις αποφάσεις του. Το έργο αποτελεί έναν ύμνο προς την εργασία και τη δημιουργία, και, συγχρόνως, έναν ύμνο για τη γερμανική γη: πόλεις, δρόμοι και τοπία περνούν μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη σε μια περιγραφή νοσταλγική, τρυφερή και γεμάτη περηφάνια. Στο ημερολόγιό του ο Μίχαελ θυμάται και επικαλείται τα μεγάλα πνεύματα της πατρίδας του. Έτσι η  γη και οι συμπατριώτες του, παλαιότεροι και σύγχρονοί του, σπουδαίοι και λιγότερο σημαντικοί, αφυπνίζουν τον Μίχαελ, τον εμπνέουν και οδηγούν τα βήματά του προς την ολοκλήρωση.







Ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο - Η ουσία και το πνεύμα του μπολσεβικισμού



Απόδοση στη νέα ελληνική: Γιώργος Δαμηλάκος

Σε αυτήν τη μοναδική κοινωνιολογική μελέτη η Σίτσα Καραϊσκάκη - ήδη διδάκτωρ της φιλοσοφίας, όταν τη συνέγραψε, το 1934 – και ο Ι. Ίλγιν, καθηγητής Πανεπιστημίου τότε, αποδεικνύουν ότι η ταύτιση του μπολσεβικισμού με την ύπαρξη ενός οργανωμένου κομμουνιστικού κόμματος είναι εσφαλμένη - μάλιστα, δεν πρέπει να ταυτίζεται ούτε με αυτήν την ιδεολογία του κομμουνισμού, διότι είναι ευρύτερος από αυτήν, την «περιέχει». Ούτε γεννήθηκε στη Ρωσία το 1917. Φαινόμενα μπολσεβικισμού εντοπίζονται και σε άλλες εποχές, ακόμη και στην Αρχαία Ελλάδα.
Προτού, όμως, ο μπολσεβικισμός αναγνωρισθεί και καθιερωθεί ως πολιτική κίνηση και μάλιστα επαναστατική, κατακτά την ψυχή και το πνεύμα των οπαδών του και συχνά χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό. Η εξάπλωσή του περνά απαρατήρητη, γι’ αυτούς που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τα φαινόμενα εκείνα που του ανοίγουν τον δρόμο. Στο βιβλίο, λοιπόν, αναφέρονται όλα εκείνα τα κοινωνικά φαινόμενα, τα οποία δεν θα χαρακτήριζε κανείς μπολσεβικικά και τα οποία, όμως, σαφώς προαναγγέλλουν και διευκολύνουν την επικράτηση του μπολσεβικισμού. Ακόμη, αναφέρονται οι ανθρώπινοι εκείνοι τύποι που δεν θα τους έλεγε κανείς κομμουνιστές, παρ’ όλ’ αυτά η νοοτροπία και η ψυχική τους στάση είναι ξεκάθαρα μπολσεβικική, ακόμη κι αν είναι πολιτικά αντίθετοι.
Καθώς διαβάζει ο αναγνώστης εξοικειώνεται εύκολα με το περιεχόμενο, γιατί οι εικόνες τού είναι γνωστές και, συγχρόνως, αυτά που μελετά τον επηρεάζουν βαθιά – έτσι, ξαφνικά θα αναγνωρίσει γύρω του πλήθος ανθρώπων και φαινομένων  μπολσεβικικών….
Η μελέτη θέτει και απαντά στα ακόλουθα ερωτήματα και θέματα:
  •  ποιες είναι οι ρίζες του μπολσεβικισμού;
  •  ποιοι ανθρώπινοι τύποι προετοιμάζουν τον δρόμο προς τον μπολσεβικισμό;
  •  ποια κοινωνικά φαινόμενα είναι μπολσεβικικά;
  •  για ποιους λόγους ο μπολσεβικισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον κομμουνισμό αλλά είναι ευρύτερος αυτού;
  •  ποιες είναι οι αιτίες εξάπλωσης του μπολσεβικισμού;
  •  ποια τα κίνητρά του;
  •  ποια η προπαγάνδα του ;
  •  πώς συνδέεται με τον εγκληματικό υπόκοσμο;
  •  ο μπολσεβικισμός ως πολιτική κίνηση, ως ψυχική κατάσταση και ως καθημερινή εκδήλωση
  •  η ταξική αντίληψη, η άρνηση του δικαίου, η επικράτηση της αυθαιρεσίας, ο τρόμος…
  •  γιατί ένας καριερίστας είναι στην ουσία μπολσεβίκος;
  •  γιατί ο μπολσεβικισμός επιδιώκει αλλά και επιφέρει ως αναγκαία συνέπεια την πνευματική παρακμή και αποσύνθεση;
  •  γιατί ο μπολσεβικισμός είναι αντίθετος στην έννοια της αγάπης και της αμοιβαίας πίστης;
  •  ο μπολσεβικισμός στην κουλτούρα
  •  σημεία που υποδηλώνουν ότι έχει αρχίσει η δηλητηρίαση από τον μπολσεβικισμό
  •  ποια η ουσία και το πνεύμα του;
Για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου, και από τους νεώτερους αναγνώστες, έγινε απόδοση στη νεοελληνική, χωρίς να θιγεί στο ελάχιστο το νόημα και το ύφος.
Τέλος, είναι σκόπιμο να αναφερθεί ότι το «Ψυχικό και Πνευματικό Δηλητήριο» είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο βιβλίο, το οποίο όχι μόνο δεν είχε επανεκδοθεί μετά το 1934, όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά, αλλά, στην κυριολεξία, εξαφανίστηκε, αφού δεν μπορούσε κανείς να το βρει ούτε σε δημόσιες βιβλιοθήκες.


Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Κοινωνιολογία των πολιτικών κομμάτων στη σύγχρονη δημοκρατία




Η σύγχρονη πολιτική κοινωνιολογία θεμελιώθηκε με το κλασικό αυτό έργο του Μίχελς. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά με τον ανταγωνισμό των κομμάτων, και ο Μίχελς θέτει το θεμελιώδες ερώτημα πώς λειτουργούν στο εσωτερικό τους τα ίδια τα κόμματα και ποιες συνέπειες έχει η δική τους λειτουργία για τη γενική λειτουργία της δημοκρατίας. Προ παντός εξετάζει πώς μέσα στα κόμματα, όλα ανεξαιρέτως, διαμορφώνονται ολιγαρχικές δομές, πώς οι αποφασιστικές εξουσίες και αποφάσεις συγκεντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψηφιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών. Τα συμπεράσματα που διατύπωσε ο Μίχελς μελετώντας κυρίως τα σοσιαλιστικά κόμματα της εποχής του έχουν επιβεβαιωθεί από την εμπειρία της πολιτικής ζωής όλων των χωρών. Έτσι, καμιά βαθύτερη κατανόηση της πολιτικής ζωής γενικότερα δεν είναι δυνατή χωρίς τη μελέτη αυτού του βιβλίου.

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα



Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν ένας μεγάλος Γάλλος μυθιστοριογράφος, κριτικός, ποιητής και δημοσιογράφος, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς, ακόμη και ιδεολογικούς αντιπάλους του, ο μεγαλύτερος λογοτέχνης της εποχής του στη Γαλλία. Εκτελέστηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1945 ως collaborateur, εξαιτίας των πολιτικών απόψεων και ιδεών, τις οποίες εξέφραζε στα άρθρα του. Για πρώτη φορά μεταφράζονται στα ελληνικά βασικά πολιτικά άρθρα του, από αυτά για τα οποία δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε, διότι θεωρήθηκαν «πιο επικίνδυνα από ένα τάγμα της Βέρμαχτ». Η μετάφραση έγινε απευθείας από τα άρθρα που είχαν δημοσιευθεί στην εφημερίδα JE SUIS PARTOUT, και όχι από μεταγενέστερες εκδόσεις στις οποίες υπήρξαν κάποιες περικοπές. Σ' αυτά η πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα του Μπραζιγιάκ αποκαλύπτεται χωρίς αμφιβολίες και χωρίς περιθώρια για υποκειμενικές ερμηνείες ή παρερμηνείες. Πέρα από αυτή την ιστορική σημασία τους, τα άρθρα είναι σημαντικά και ως πολιτικά καθ' εαυτά, με τις απαιτήσεις αλλά και τις λύσεις που προβάλλουν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη συγκλονιστική μαρτυρία του Μπραζιγιάκ από την επίσκεψή του στο Κατύν, προκειμένου να καλύψει δημοσιογραφικά το γεγονός της ανακάλυψης των ομαδικών τάφων.

Επιπροσθέτως, μέσα από τα άρθρα, τις σημειώσεις και τον πρόλογο ξετυλίγεται η ατμόσφαιρα της εποχής, η collaboration, το κράτος του Βισύ, αλλά και η δίωξη και η καταδίκη του Μπραζιγιάκ. Στο βιβλίο περιέχεται και το σημείωμα που έγραψε λίγο πριν πεθάνει, καθώς επίσης και η διήγηση, από τον δικηγόρο του Ζακ Ιζορνί που ήταν μαζί του, της τελευταίας ώρας της ζωής του ως και την εκτέλεσή του.

Η Γαλλία δεν έχει σταματήσει να ασχολείται με τον Μπραζιγιάκ, τα βιβλία του πωλούνται, άλλα γράφονται γι' αυτόν, όπως και άρθρα σε εφημερίδες, και κάθε αναφορά στο όνομά του ξεσηκώνει πλήθος διαφορετικών αντιδράσεων, αναστατώνει και διχάζει τη Γαλλία.


Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ – ΜΑΙΟΣ 1919)




Η εκστρατεία στην Ουκρανία, η πρώτη ελληνική στρατιωτική επέμβαση εκτός των εθνικών συνόρων, αποτελεί κομβικό σημείο της περιόδου από τους Βαλκανικούς πολέμους ως τη Μικρασιατική καταστροφή (1912-1922). Αν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μέχρι τη λήξη του Α' Παγκόσμιου πολέμου (1918) πρόσφεραν εδάφη στην ελληνική επικράτεια και στήριξαν τη Μεγάλη Ιδέα των δύο ηπείρων και πέντε θαλασσών, με την πεποίθηση πως η Ελλάδα θα καταλάμβανε την έκταση και τον ρόλο περιφερειακής δύναμης στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, η χειμερινή αποστολή ελληνικών δυνάμεων στην Ουκρανία εναντίον των Μπολσεβίκων κατέληξε σε αλλεπάλληλες ήττες και καθόρισε την αρχή του τέλους των φιλοδοξιών για την ελληνική επέκταση στην Ανατολή.
Παρά τη σημασία και τις συνέπειες εκείνης της ολοκληρωτικής αποτυχίας, η εκστρατεία στην Ουκρανία αποτελεί ανεξερεύνητο έδαφος στην ελληνική ιστορία των αρχών του 20ού αιώνα. Απουσιάζουν έτσι σημαντικά στοιχεία για την εκτίμηση των πολιτικών αποφάσεων, του ισχυρού (αν και συγκαλυμμένου τότε) διχασμού μεταξύ του θρόνου και του Βενιζέλου, των γεωπολιτικών ανταγωνισμών Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας, της προτίμησης εντέλει των Συμμάχων προς το νέο τουρκικό κράτος. Το κείμενο του στρατηγού Νίδερ, μοναδικό ντοκουμέντο στην ελληνική βιβλιογραφία, προσφέρει πλήρη εικόνα εκείνης της εκστρατείας – η οποία διήρκεσε μόλις έξι μήνες – και υπογραμμίζει την προχειρότητα της προετοιμασίας της. Περιγράφει με αμεροληψία τα γεγονότα, τις σχέσεις, τις αποφάσεις, τις δράσεις των πολιτικών και στρατιωτικών πρωταγωνιστών και τις εξελίξεις μιας εκστρατείας που υπήρξε το προοίμιο της Μικρασιατικής καταστροφής, με αποτέλεσμα την πολιτική, οικονομική και κοινωνική απαξία της χώρας.

Περιεχόμενα

Πρόλογος
Εισαγωγή
Κ. Νίδερ: Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ
Α. ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΟΥ Α' Σ.Σ. Περίοδος 1914-1918
Ίδρυσις - Εκπαίδευσις - Επιστρατεύσεις - Επιχειρήσεις Στρυμώνος
Β. Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ
Εισαγωγή. Περιληπτική ανασκόπησις της ιστορίας του Ρωσικού Έθνους από μιας χιλιετηρίδας και εντεύθεν. Τα αίτια της κοινωνικής επαναστάσεως
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α'
Διάσπασις του Μακεδονικού μετώπου. Αίτια της εις Ουκρανίαν συμμαχικής στρατιωτικής επεμβάσεως - Απόβασις των Γάλλων εις Οδησσόν - Στρατιωτικαί δυνάμεις των Μπολσεβίκων - Κέντρα οργανώσεως και εκπομπής αυτών
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'
Συμμαχικαί αντιλήψεις επί της ελληνικής συμμετοχής - Συζήτησις εν τη Ελληνική Βουλή. Προπαρασκευή και οργάνωσις των μονάδων του Α' Σώματος Στρατού - Αναχώρησις δι' Ουκρανίαν των πρώτων τμημάτων και διάθεσις αυτών εις διαφόρους τομείς - Η εν Οδησσώ κατάστασις - Παρατηρηθείσαι ανωμαλίαι κατά την μεταφοράν των τμημάτων του Α' Σώματος Στρατού
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ'
Επιχειρήσεις Χερσώνος [και Νικολάϊεφ]
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'
Επιχειρήσεις Μπερεζόβκας - Αι εν Σέρμπκα μάχαι
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε'
Ο αγών εις Μπολ Μπουγιαλίκ - Αι διαβάσεις του Τιλιγκούλ - Εξέλιξις των περί την Οδησσόν επιχειρήσεων
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ'
Αναχώρησις [Υποστρατήγου Νίδερ] εξ Ελλάδος - Εντολή και αρχική ενέργεια του Διοικητού του Α' Σώματος Στρατού - Εγκατάλειψις της Οδησσού - Αποχώρησις του συμμαχικού στρατού εις Βεσσαραβίαν
Ονομαστικός κατάλογος φονευθέντων αξιωματικών και οπλιτών κατά μονάδας
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ'
Αι εν Κριμαία επιχειρήσεις
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η'
Παραμονή των ελληνικών στρατευμάτων εις Βεσσαραβίαν και Ρουμανίαν - Άμυνα του Δνειστέρου - Αποχώρησις και μεταφορά εις Μικράν Ασίαν

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Α. Πηγές
1. Πρακτικά Ελληνικής Βουλής - Συνεδρίαση της 14ης/29ης Νοεμβρίου 1918
2. Αίτια της εκστρατείας - Απόφαση επέμβασης
2.1. Πέτρος Καρακασσώνης, Ιστορία της εις Ουκρανίαν και Κριμαίαν υπερπόντιου ελληνικής εκστρατείας τω 1919
2.2. Δημήτριος Βακάς, Μεγάλη Ελλάς, Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως Πολεμικός Ηγέτης
2.3. Γενικόν Επιτελείον Στρατού - Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, Το ελληνικόν εκστρατευτικόν σώμα εις μεσημβρινήν Ρωσίαν (1919)
3. Ο Τύπος: Ανταποκρίσεις - Αρθρογραφία
3.1. Η κατάσταση στη Ρωσία (Ιούλιος 1918 - Φεβρουάριος 1919)
3.2. Η εκστρατεία στην Ουκρανία (Νοέμβριος 1918 - Ιούνιος 1919)
3.3. Ελληνικές επιδιώξεις (Μάρτιος 1918 - Μάιος 1919)
3.4. Περί Κωνσταντινούπολης και Τουρκίας (Ιανουάριος - Μάρτιος 1919)
4. Μαρτυρίες
4.1. Αλεξόπουλος Σωτήριος, Το Ημερολόγιο του Εύζωνα Χρήστου Δ. Αλεξόπουλου
4.2. Καραγιάννης Χρήστος, Η ιστορία ενός στρατιώτη (1918-1922)
4.3. Σκούρτης Χρίστος, Βιβλίον Βασάνον και Πιοιμάτον της Ρωσίας και της Μικράς Ασίας
4.4. Φαρσακίδης Γιώργος, Η πρώτη πατρίδα
4.5. Φωστίνης Παντελεήμων, Ο Ελληνικός στρατός στη Ρωσσία
4.6. Πεπονής Ιωάννης Αναστ., Νικόλαος Πλαστήρας, Στα γεγονότα, 1909-1945
4.7. Επίσημοι ανακοινώσεις: Η εις Ρωσσίαν Ελληνική εκστρατεία - Περιγραφή του Μπολσεβικισμού, Ακρόπολις, 10 Απριλίου 1919
5. Αρχείο Πηνελόπης Δέλτα Δ', Εκστρατεία στη Μεσημβρινή Ρωσία, 1919: Κείμενα Κωνσταντίνου Μανέτα, Κωνσταντίνου Βλάχου, Νεόκοσμου Γρηγοριάδη
6. Αρχείο Πηνελόπης Δέλτα Β', Νικόλαος Πλαστήρας, Εκστρατεία Ουκρανίας 1919
Β. Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Γ. Βοηθήματα

Ο Κωνσταντίνος Ξ. Νίδερ (1865-1943) ήταν γιος του Βαυαρού γιατρού Φραγκίσκου Ξαβέριου Νίδερ (1812-1897), που ακολούθησε τον Όθωνα στην Ελλάδα, κατατάγηκε στο Υγειονομικό του ελληνικού στρατού, και το 1838, σε ηλικία είκοσι έξι ετών, απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και έγινε δημότης Μεσολογγίου. Μερικά χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Αναστασία Γιολδάση, κόρη Σουλιώτη οπλαρχηγού. Ο γιος του, Κωνσταντίνος, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, υπηρέτησε στο Μηχανικό και το 1917 ορίστηκε διοικητής της Πρώτης Μεραρχίας με τον βαθμό του συνταγματάρχη. Δύο χρόνια αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση του Α' Σώματος Στρατού, το οποίο προετοίμασε για την εκστρατεία στην Ουκρανία. Μετά την υποχώρηση από τα ουκρανικά εδάφη, ανέλαβε τη διοίκηση του ελληνικού στρατού κατοχής της Μικράς Ασίας μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου 1919. Αποστρατεύτηκε το 1922, ορκίστηκε υφυπουργός των Στρατιωτικών το 1925 και το 1926 επανήλθε στην αποστρατεία. 



Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Ο Χίτλερ στο Λάντσμπεργκ



 



Αποσπάσματα από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ΧΙΤΛΕΡ 


    »Ένα μικρό βιβλίο με κανονισμούς κρεμόταν σε κάθε κελί. Οι φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι να το μελετήσουν διεξοδικά. Προγραμμάτιζε τη μέρα τους. Αργότερα, θα σας εξηγήσω πώς έπρεπε να περνούν την ώρα τους. Ο Χίτλερ και οι φίλοι του διάβαζαν πολύ. Μερικές φορές πήγαιναν βόλτα στον κήπο. Η 20ή Απριλίου εκείνου του χρόνου –τα 35α γενέθλια του Χίτλερ– έπεφτε πολύ κοντά στο Πάσχα και, για πρώτη φορά στην ιστορία του, ένα πραγματικά εορταστικό κλίμα επικράτησε εδώ. Εκείνο το πρωινό, ένας απίστευτος αριθμός γραμμάτων, τηλεγραφημάτων και δεμάτων έφτασε για τον πιο σπουδαίο μας φυλακισμένο. Οι επισκέπτες συνωστίζονταν στην πύλη. Το κελί του είχε μετατραπεί σε κανονικό ανθοπωλείο. Τα δώρα του βρίσκονταν σε σωρούς πάνω στο τραπέζι και τις καρέκλες. Όλο αυτό ήταν μια αξιοθαύμαστη εκδήλωση αισθημάτων και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως η συνειδητοποίηση ότι οι οπαδοί του έμεναν πιστοί σε αυτόν και στα εύκολα και στα δύσκολα, έδωσε στον Χίτλερ τη μεγαλύτερη χαρά. 
    »Υπήρχε και κάποιος άλλος που εκτίμησε όλα εκείνα τα πακέτα για τον Χίτλερ ─ο στρατιώτης της Ράιχσβερ! Ο Χίτλερ τού έδωσε όλα τα φαγώσιμα που οι φίλοι του είχαν σκεφτεί ότι θα χαιρόταν να τα λάβει. Ο στρατιώτης δεν μπορούσε να περιγράψει την καλοτυχία του.[...] 


 Αλπικό μπουκέτο με εντελβάις - έργο του Αδόλφου Χίτλερ 

    »Μέχρι την αρχή του Μαΐου, έφεραν αρκετούς Εθνικοσοσιαλιστές στο Λάντσμπεργκ, και τον Ιούνιο ο αριθμός τους αυξήθηκε στους τριάντα δύο. Η “Φέστουνγκ” γέμισε, παρά το γεγονός ότι σε μερικά κελιά τώρα υπήρχαν τέσσερεις ή και πέντε κρατούμενοι μαζί. Αναγκαστήκαμε να φτιάξουμε κελιά για πολιτικούς κρατούμενους και στο κανονικό τμήμα της φυλακής, που επικοινωνούσε με τη “Φέστουνγκ” μέσω ενός διαδρόμου. Κάθε καινούργια άφιξη χαιρετιζόταν, φυσικά, με επευφημίες. Ανάμεσα σε άλλους νεοφερμένους ήταν και ο Ρούντολφ Ες,  που έμελλε αργότερα να γίνει ο ιδιαίτερος γραμματέας του Χίτλερ.[...]
   

 »Θα θέλατε να μάθετε μερικά πράγματα για το ημερήσιο πρόγραμμα της “Φέστουνγκ”; Λοιπόν, οι δυο νυχτερινοί φρουροί τελείωναν τη βάρδια τους και σχολούσαν στις έξι το πρωί. Τότε, όλες οι πόρτες των κελιών άνοιγαν και υπήρχε ελεύθερη επικοινωνία για όλη την υπόλοιπη μέρα, σε όλη την πτέρυγα. Στις επτά, οι ποινικοί κατάδικοι έφερναν στους πολιτικούς κρατούμενους το πρωινό τους. Αυτό συνήθως περιελάμβανε καφέ και ψωμί, ή πόριτζ, ή λίγα δημητριακά. Μετά από αυτό, οι φυλακισμένοι πήγαιναν στο λουτρό. Στις οκτώ, άνοιγαν οι εξωτερικές πόρτες, που οδηγούσαν στην αυλή και τον κήπο, οπότε όλοι ορμούσαν στο εφαλτήριο ή τις παράλληλες δοκούς (υπήρχαν μερικά όργανα γυμναστικής) για να κάνουν λίγη έντονη γυμνα-στική. Μερικοί από αυτούς έκαναν πυγμαχία ή ελεύθερη πάλη. Διαθέταμε εξοπλισμό για όλα τα αθλήματα. Ο Χίτλερ θα εξασκείτο σε μερικά, αν δεν είχε τραυματίσει το μπράτσο του. Έτσι όπως είχαν τα πράγματα, όμως, αρκείτο στη δουλειά τού διαιτητή. 
    »Μετά από μία ώρα, οι φυλακισμένοι έκαναν μια βόλτα στον κήπο, ο οποίος, όπως βλέπετε, είναι κάπως μακρύς και στενός, τριγυρισμένος από τη μια πλευρά από τα κτίρια της φυλακής και από έναν τοίχο είκοσι ποδών από την άλλη. Οι άλλες πλευρές περιβάλλονταν από ψηλούς ξύλινους φράχτες. Εδώ, βλέπετε, έχει μια πινακίδα που γράφει “Όρια”. Αν κάποιος περνούσε τα όρια, εθεωρείτο ότι έκανε απόπειρα απόδρασης. Το παράθυρό μου έβλεπε στον κήπο και ήταν η δουλειά μου να ελέγχω τους περιπατητές. Βλέπετε εκείνο το μακρύ στρωμένο με χαλίκι μονοπάτι  που είναι κοντά στον τοίχο; Εκεί άρεσε πιο πολύ στον Χίτλερ να περπατάει πάνω κάτω, πάνω κάτω… Τις περισσότερες φορές τού έκανε παρέα ο Ες. Οι υπόλοιποι το ονόμαζαν “το μονοπάτι του Χίτλερ”. Μερικές φορές, εκείνοι που προηγουμένως ανήκαν στα Τάγματα Εφόδου, άρχιζαν να τραγουδούν τραγούδια του κόμματος, καθώς περπατούσαν. Στην αρχή, δεν δώσαμε σημασία ή έστω δεν αντιδράσαμε σε αυτό, όταν όμως και οι ποινικοί κατάδικοι άρχισαν να τραγουδούν όλοι μαζί και να διαταράσσουν την ησυχία όλης της περιοχής, αναγκαστήκαμε να το σταματήσουμε.[...] 


   »Λίγο πριν από τις δώδεκα, έστρωναν το τραπεζομάντηλο για το γεύμα στην τραπεζαρία. Αυτό το τραπεζομάντηλο δεν ήταν ακριβώς μέσα στους κανονισμούς, αλλά το καθιέρωσαν οι κατάδικοι και εμείς δεν είπαμε τίποτα. Έφερναν το φαγητό σε ένα μεγάλο δοχείο και το σέρβιραν στους κρατούμενους. Ήταν κανόνας να αποτελείται το φαγητό από ένα μόνο πιάτο.  Όλοι περίμεναν τον Χίτλερ και στέκονταν όρθιοι πίσω από την καρέκλα τους. Όταν εμφανιζόταν ο Αρχηγός, κάποιος φώναζε “tenshun!” (“προσοχή!”) και εκείνος κατευθυνόταν στην κεφαλή του τραπεζιού και έμενε όρθιος, μέχρι να έρθουν όλοι να τον χαιρετήσουν. Στη συνέχεια, κάθονταν όλοι και άρχιζαν να τρώνε. Πολύ σπάνια μιλούσαν για πολιτικά. Ο Χίτλερ κατά κανόνα συνομιλούσε με τον αριστερό και δεξιό του συνδαιτημόνα, για θέματα όπως το θέατρο, η τέχνη ή ακόμα και για τεχνικά θέματα. Ήταν αρκετά ικανός στη μηχανική, ιδιαίτερα στη μηχανική των αυτοκινήτων. Συχνά, του έστελναν σχέδια για εργασίες σχετικές με αυτοκίνητα, νέα σχέδια για το σασί, και σχεδίασε αρκετά και ο ίδιος. (Είναι πολύ γνωστό, βέβαια, ότι εφηύρε δύο πολύ χρήσιμα εξαρτήματα αυτοκινήτου και τα κατοχύρωσε. Το ένα ήταν ένα αντανακλαστικό κάτοπτρο στο πίσω μέρος, που έδινε τη δυνατότητα στο αυτοκίνητο να πηγαίνει άνετα προς τα πίσω· το άλλο ήταν μια ρυθμιζόμενη λάμπα στο κάθισμα του οδηγού, για να διαβάζει χάρτες πορείας κ.λπ. Χρησιμοποίησε και τα δυο αυτά μηχανήματα αργότερα, όταν περιόδευε στην ύπαιθρο τη νύχτα, για τις πολιτικές του εκστρατείες.) Στο τέλος του γεύματος, ο Χίτλερ έδινε το σύνθημα “Mahlzeit” («ευλογημένο γεύμα») που το επα-ναλάμβαναν και οι υπόλοιποι, και στη συνέχεια κάθονταν όλοι για λίγο κάπνισμα και κουβεντούλα, την ώρα που μαζευόταν το τραπέζι. Κάποιος μπορεί να του χάριζε ένα μικρό δώρο ή λίγα φρούτα ─τα οποία ο Χίτλερ δεχόταν πάντα με ευγνωμοσύνη. Μετά από ένα τέταρτο της ώρας περίπου, έβαζε το πιάτο στην άκρη και έφευγε ξανά για το κελί του.[...] 

    »Στη συνέχεια, ήρθε η μέρα της ονομαστικής γιορτής του Χίτλερ, η 17η Ιουνίου.[1] Οι νυχτερινοί δεσμοφύλακες μόλις είχαν τελειώσει τη βάρδια τους, όταν άκουσα μουσική να έρχεται από πάνω. Ανέβηκα, για να ελέγξω τι συμβαίνει, και βρήκα την μπάντα να στέκεται έξω από την πόρτα του Χίτλερ και να του κάνει κάτι σαν καντάδα, αν μπορεί να θεωρηθεί καντάδα, όταν γίνεται στις έξι το πρωί. Και, στον λόγο μου, δεν ήταν καθόλου κακή!
    »Ο Χίτλερ πήρε αρκετά δώρα, τα οποία αυτή τη φορά αποθήκευσε σε ένα είδος ναυτικού κουτιού στο κελί νούμερο 11.
    Αυτό το κουτί με λιχουδιές, το εμπιστεύτηκε στη φροντίδα του παλαιότερου κρατούμενου, ο οποίος μοίραζε καθημερινά τα περιεχόμενα σε ίσα μέρη. Το βράδυ δόθηκε ένα είδος βεγγέρας[2] στην τραπεζαρία, και η μπάντα πάλι διέπρεψε. Ο Χίτλερ άνοιξε την εκδήλωση με έναν λόγο. Η δουλειά μου ήταν να περιφρουρώ την αίθουσα και να προσέχω, ώστε να μην προκύψει τίποτα που να έχει επαναστατικό χαρακτήρα. Σήμερα, όμως, μπορώ να παραδεχθώ ότι και εγώ και μερικοί άλλοι δεσμοφύλακες κάναμε τα στραβά μάτια σ’ αυτήν την περίπτωση. Μαζευτήκαμε γύρω από την πόρτα, με τα αυτιά μας ανοιχτά, ξεσηκωμένοι από αυτά που έλεγε και που αφορούσαν και τα δικά μας συμφέροντα. Είχαμε μαγευτεί από τα λόγια του! Τελείωσε με μια προτροπή, “Nun erst recht! Sieg Heil!...”,[3] και όλοι άρχισαν ξαφνικά να τραγουδούν το “Hakenkreuz am Stahlhelm” (Αγκυλωτός Σταυρός σε Ατσάλινο Κράνος).


“Hat man uns auch verraten,
Trieb mit uns Schindluderei,
Wir wussten, was wir taten,
Bleiben dem Vaterlande treu.
Hitler's Geist im Herzen
Kann nicht untergeh'n,
Kann nicht untergeh'n,
Sturmabteilung Hitler,
Wird einst aufersteh'n”.[4]



[1] Σ.Σ. Όχι η μέρα της γέννησης αλλά η μέρα της βάφτισης, όταν του δόθηκε το όνομά του. Μια εθιμοτυπία περιορισμένη στα καθολικά μέρη της Γερμανίας.

[2] Σ.Σ. Kameradschaftsabend.
[3] ΣτΕ. «Nun erst recht!» Φράση που απαντά και στον Εθνικό Ύμνο της Γερμανίας και σημαίνει «Τώρα περισσότερο από ποτέ!». Υπήρξε σύνθημα των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών.

[4] ΣτΕ. Προδοθήκαμε/βασανιστήκαμε, προπηλακιστήκαμε/Ξέραμε τι κάναμε/Παραμένουμε πιστοί στην Πατρίδα/Το πνεύμα του Χίτλερ στην καρδιά/δεν μπορεί να σβήσει/δεν μπορεί να σβήσει/Τάγμα εφόδου Hitler/Κάποτε θα αναστηθεί.


thulebooks.gr

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Λόγος της 8ης Νοεμβρίου 1941




 Ιστορικό Αρχείο, αριθμ. 1

  Με το κείμενο που ακολουθεί, οι Εκδόσεις Edelweiss εγκαινιάζουν τη σειρά Ιστορικό Αρχείο, στην οποία θα δημοσιεύονται ιστορικής αξίας κείμενα, ιδιαιτέρως της περιόδου του Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, του Μεσοπολέμου αλλά και των πρώτων χρόνων μετά τη λήξη του Β΄Ππ· χρόνων διωγμών, συνωμοσίας, ζυμώσεων, ταραχών.

    Η πρώτη έκδοση της σειράς αυτής είναι ο λόγος του Χίτλερ της 8ης Νοεμβρίου του 1941, που εκφωνήθηκε στο Μόναχο, στην μπυραρία Löwenbräu. Κάθε χρόνο, ο Χίτλερ, την ημέρα αυτή, εκφωνούσε μία ομιλία επί τη επετείω του Πραξικοπήματος του Μονάχου, το οποίο, όπως είναι γνωστό, έλαβε χώρα στις 9 Νοεμβρίου 1923, απέτυχε τελικώς, και είχε ως συνέπεια τον θάνατο δέκα έξι Εθνικοσοσιαλιστών και τον εγκλεισμό του ίδιου του Χίτλερ στη φυλακή του Λάντσμπεργκ, όπου και έγραψε τον πρώτο τόμο του περίφημου έργου του Ο Αγών μου (MeinKampf).

    Εκτός, όμως, από την επέτειο του Πραξικοπήματος, τον Νοέμβριο ήταν και η επέτειος της λήξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως με την υπογραφή τής, άκρως ταπεινωτικής για τη Γερμανία, Συνθήκης της Κομπιέν, στις 11 Νοεμβρίου 1918, η οποία, ουσιαστικά, σήμαινε την άνευ όρων συνθηκολόγηση της χώρας αυτής.

    Ελπίζουμε ότι η νέα αυτή σειρά των Εκδόσεών μας, θα αποτελέσει ευκαιρία, αφορμή και μέσον για έρευνα και θα διευκολύνει στην αναζήτηση της Αλήθειας.


Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ



Ένα βιβλίο για το οργανωμένο διεθνές κίνημα της αθεΐας, τους κινδύνους του, τους σκοπούς του, τα τεχνάσματα και τα προσωπεία του, την προπαγάνδα του κατά της Θρησκείας και της Εκκλησίας.  

Εξετάζονται οι καταβολές και η πορεία του κινήματος των αθέων (θεϊσμός, μασσωνισμός, σκεπτικισμός, διαφωτισμός, ανθρωπισμός, γερμανικός υλισμός) με ιδιαίτερη έμφαση στον μαρξισμό και στη θανάσιμη εχθρότητά του προς τον Χριστιανισμό, όπως εκδηλώθηκε κυρίως στη Σοβιετική Ρωσία: φόνοι, σφαγές, βασανιστήρια, καταστροφή της ιδιοκτησίας, βεβηλώσεις ιερών, νομιμοποίηση βιασμών μέσα από τον «θεσμό» της κοινοκτημοσύνης των γυναικών…  

Η Σίτσα Καραϊσκάκη τονίζει τη —μέσα από τα αθεϊστικά κηρύγματα— «δόλια προετοιμασία του πνεύματος ώστε να αποξενωθεί από τον Θεό», και αποκαλύπτει τον πραγματικό σκοπό  της Οργάνωσης των Αθέων, που δεν είναι άλλος από την υποδούλωση των ανθρώπων που γίνεται εύκολη όταν αυτοί χάνουν την πίστη τους.


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Γλωσσολογική προσέγγιση στη θεωρία και τη διδακτική της μετάφρασης



Μορφο-συντακτικές, λεξιλογικές, σημασιολογικές, υφολογικές και πραγματολογικές μετατοπίσεις κατά τη διαδικασία της μετάφρασης από τη γερμανική προς την ελληνική και καθορισμός του βαθμού δυσκολίας των προς μετάφραση κειμένων και κείμενα προς συζήτηση

Το βιβλίο αυτό βοηθάει, μεταξύ άλλων, να καταλάβουμε πως ό,τι κι αν πει κανείς για να ορίσει τη μετάφραση, άμεσα ή έμμεσα θα καταλήξει στη διαπίστωση πως πρόκειται για μια επίπονη, πολυεπίπεδη και δημιουργική γλωσσική πάλη του μεταφραστή να "γεννήσει" ένα δευτερογενές κείμενο ισοδύναμο κατά πάντα προς το πρωτογενές. Αυτήν την πολυεπίπεδη και αληθινά δημιουργική γλωσσική διεργασία προσπαθούν -και καταφέρνουν- να καταστήσουν επιστημονικώς εμφανή (explicit) οι συγγραφείς του βιβλίου. (...)

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τη Θούλη το αριστούργημα του Joseph Goebbels: "Michael - Ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου" σε μετάφραση από τα γερμανικά Απόστολου Λαγού





''Αφιέρωση

    1918
    Στεκόσουν όρθιος με το πυροβολημένο μπράτσο δεμένο ακόμα με γάζες, το γκρίζο κράνος στο πληγωμένο κεφάλι, το στήθος γεμάτο παράσημα με σταυρούς, μπροστά σε πλαδαρούς αστούς, για να αποκτήσεις το γυμνασιακό σου απολυτήριο. Επειδή δεν ήξερες μερικούς αριθμούς αποφάσισαν ότι δεν ήσουν ακόμα ώριμος για την απόκτησή του.
    Η απάντησή μας ήταν: Επανάσταση!

    1920
    Ήμασταν έτοιμοι και οι δύο να συνθηκολογήσουμε εξαιτίας της ψυχικής συντριβής. Τότε σηκώσαμε ο ένας τον άλλο επάνω και δεν παραπαίαμε σχεδόν καθόλου.
    Η απάντησή μου ήταν: Επιμονή μέχρις εσχάτων!

    1923
    Προκάλεσες το πεπρωμένο σου, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο. Ακόμα, όμως, ήταν πολύ νωρίς. Γι’ αυτό θυσιάστηκες.
    Η απάντησή σου ήταν: Θάνατος!

    1927
    Στεκόμουν μπροστά στον τάφο σου· μια ολόλαμπρη λιακάδα έλουζε τον γαλήνιο πράσινο λόφο, που κήρυττε τη φθαρτή ματαιότητα.
    Η απάντησή μου ήταν: Ανάσταση."

thulebooks.gr